2007/May/17

ฉันต้องทำได้

ต้องทำให้ได้

ฉันจะทำให้ดู



หัวใจที่ใกล้หมดแรง ไม่มีแม้แสงตะวัน
ชีวิตดูใกล้หมดหวัง ตะวันยังแสนยาวไกล
ไม่มีคำตอบจากฟ้า ต้องทนอีกนานเท่าไหร่
ชีวิตมีเพียงจุดหมาย ที่ยังไม่เจอปลายทาง

บอกตัวเองไม่มีคนไหนที่จะพบแต่ความสดใส
ต้องย้ำตัวเองให้เดินต่อไปแม้ไร้มือใครมาประคอง


กว่าที่รุ้งจะทอให้เห็น กว่าหัวใจจะเต็มอีกครั้ง

สิบหนที่เราพลาดพลั้งมันคงต้องดีสักครั้ง
ก่อนที่ฟ้าจะเปิดให้เห็น และวันนั้นฉันจะยืนอีกครั้ง
เพื่อจะได้เรียนรู้ว่าชีวิตไม่เคยสิ้นหวัง ถ้าใจเราไม่ยอม


แม้ความหวังของฉันจะมันจะริบหรี่สักเพียงไหน
แต่ว่าไฟนี้ไม่เคยดับสักครั้ง
ขอความหวังเล็กๆให้เป็นจริงกันสักวัน

จะเป็นอย่างไรจะเดินต่อไปวันนั้นคงสมดังใจ...










edit @ 2007/05/17 04:12:15

2006/Aug/02




นั่งอยู่เงียบๆ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ถ้าเสียงกระดิ่งลมข้างนอกไม่ดัง
...เราก็ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังเหงา


ความเหงาชอบเข้าหาเรายามวิกาล
บางครั้งก็จู่โจมซึ่งหน้า บางคราวก็ย่องมาแบบไม่ทันตั้งตัว


ครั้งนึงเราเคยแปลกใจที่ใครๆ ชอบบ่นว่าเหงา
เราไม่เข้าใจ เหงา..ทำไมไม่ไปหาอะไรทำ
จะได้ไม่ว่างนั่งเหงา


แต่ตอนนี้เราเข้าใจอดีตคนเหงาเหล่านั้นแล้ว
หลังจากโกงความเหงามานาน
ตอนนี้ถึงเวลาที่มันมาทวงพื้นที่มันคืน


ความเหงาทำให้เราคิดถึง
ความคิดถึงทำให้เรารู้สึกดี
ที่ชีวิตเรายังมีเรื่องราวของคนอื่นอยู่บ้าง
นั่นเท่ากับเราไม่ได้อยู่อ้างว้างคนเดียวบนโลกนี้

ความห่างไกลทำให้เรารู้ค่าของเวลาที่อยู่ใกล้กัน
แม้..บางครั้งจะได้แต่คุยกับแผ่นหลังของอีกคนก็ตาม
แต่..รู้มั้ย
เวลาที่เรากอดข้างหลังใคร
หัวใจเราอยู่ใกล้กัน.. ที่สุดนะ ว่ามั้ยคะ :D



2006/May/22


วันนี้มันคือ Diary นะคะ


เมื่อวานนั่งคุยกับคนสวน สบายใจ :D

ท้าวความนิดนึง ถ้าใครรู้จักเรามาเกิน 4 ปี
จะเคยได้ยินชื่อคนสวนแน่นอน

คนสวนนี่คือฉายาที่เราตั้งให้เอง
เพราะเค้าเป็นคนที่ดึงเราออกมาจากกำแพง

ให้เรารู้จักเปิด รู้จักรักและศรัทธา
เราจะมีดอกไม้บานเสมอ เมื่อมีคนสวน (ฮิ้วววว...อ้วกได้คับ ไม่ว่าๆ)


จะรู้กันในหมู่เพื่อนฝูงว่าคนสวนคือ "หิ้ง"
ห้ามลบหลู่หรือนำมากล่าวถึงโดยพลการ
มีอยู่หนนึงเพื่อนเราเคยถามว่า



โจบิ : ตกลงแกชอบใครแน่วะ
เรา : ....^_____^v.... (ยิ้มเป็นคำตอบที่ปลอดภัยที่สุด)
โจบิ : แล้วคนสวนล่ะ
เรา : หิ้งไง

โจบิทำท่าขัดใจอย่างแรงเนื่องจากคำตอบไม่ชัดเจน จึงใช้ท่าไม้ตาย

โจบิ : แล้วถ้าคนสวนขอแต่งงานหล่ะ
เรา : ทันทีเลยแก
โจบิ : อืมม... เชื่อแล้วว่าเป็นหิ้งจริงๆ แล้วไมไม่แต่งซะทีหล่ะ
เรา : ก็เค้าไม่ขอนี่หว่า Y__Y~

จบข่าวเลย


คนสวนเป็นคนที่สำคัญกับเรามาก
นอกจากครอบครัวเราก็มีคนสวนนี่แหละ

ที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเรา
ไม่สบายใจ เหงา เศร้า ป่วย เอฟวรี่ติง
ถ้ามาหาได้ จะมาโดยพลัน


เคยเดินผ่านแผงหนังสือด้วยกัน
แล้วคนสวนก็หยิบหนังสือขึ้นมาเปิด (ไม่ซื้อ หน้าด้าน ฮาา..)
บอกว่า..อะนี่รูปเอ็ง ยืมมาใช้เป็นอเวเตอร์ในคอลัมน์หน่อยนะ
ฮี้ ๆ สำหรับคนสวนเราก็คือ "หิ้ง" เช่นกัน


คนสวนไม่ใช่คนรวยอะไร ธรรมดาๆ
อายุมากกว่าเรา 3 ปี
แถมงานก็หนัก งานราษฏ์ งานหลวง ม่วนไปเลย

บางวันเข้ากรม อีกวันโผล่ไปสัมภาษณ์ศิลปิน บลา ๆๆ
แต่ไม่เคยจะลืมเราเลย (ซึ้งงงง...อะฮึก.. อะฮึก )



แล้วในวันนี้ วันที่อ่อนแอ อะไรๆดูแย่ไปหมด
คนสวนอีกเช่นเคย ที่เข้ามาดูแล

ไม่รู้จะพูด จะขอบคุณยังไง ให้สมกับสิ่งดีๆที่ให้มา
รู้แต่ว่า..ถ้าไม่มีคนสวน ก็ไม่มีเราในวันนี้

You're The One !

I am who you want me to be. ;)


ปล. รีบๆตัดสินใจหน่อย จะเป็นเกย์หรือเป็นชาย จะได้รอ :P



แล้วคุณหล่ะมีคนสวนกันหรือยัง..?



คลิก play ถ้าหากอยาก "เผลอ"

..